Debiut #34


Gambit Evansa
C51 - C52
Gambit Evansa – otwarcie szachowe, charakteryzujące się sekwencją posunięć: 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gc4 Gc5 4.b4 Jest to debiut otwarty. W klasyfikacji encyklopedii otwarć szachowych jest oznaczony kodami ECO C51–C52. Nazwa gambitu pochodzi od nazwiska walijskiego szachisty Williama Evansa, który jako pierwszy podał jego analizy. Po raz pierwszy Evans zastosował swój gambit w partii ze szkockim mistrzem Alexandrem McDonnellem, granej w 1826 roku w Londynie. Wkrótce gambit zyskał dużą popularność, głównie za sprawą rozegranego w 1834 roku meczu Alexander McDonnell – Louis de la Bourdonnais, w którym pojawił się wielokrotnie. Uważano, że daje on decydującą przewagę białym, jeśli tylko potrafią one wykorzystać inicjatywę i możliwości ataku w ostrych, kombinacyjnych kontynuacjach. W 1852 roku Adolf Anderssen wygrał słynną partię z Jeanem Dufresne, w której gambit doprowadził do serii efektownych poświęceń. Chętnie sięgali po niego inni wybitni szachiści XIX wieku, między innymi Paul Morphy i Michaił Czigorin. Na początku XX stulecia Emanuel Lasker wskazał czarnym solidną obronę, co spowodowało znaczny spadek zainteresowania gambitem. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku sporadycznie stosowali go arcymistrzowie John Nunn i Jan Timman. W 1995 roku na turnieju w Rydze Garri Kasparow w efektownym stylu pokonał Viswanathana Ananda w 25 posunięciach gambitu Evansa, poświęcając w debiucie dwa piony.
Wariant
ECO

Grupa C


Debiuty - Grupa C